دنباله دار لاوجوی C/2014 Q2، عکس از Gerald Rhemann

دنباله‌دار لاوجوی که تا چند شب پیش خبرهای مربوط به رصد آن را با دوربین دوچشمی و چشم غیرمسلح از رصدگران نیمکره‌ی جنوبی زمین می‌شنیدیم، حالا با ورود به آسمان نیمکره‌ی شمالی ارتفاع مناسبی از افق جنوبی گرفته است. پیش‌بینی‌ها می‌گویند که ممکن است دنباله‌دار لاوجوی که با نام C/2014 Q2 نیز شناخته می‌شود در دی ماه و در آسمان نیمکره شمالی تا قدر 5 پرنور شود. بر اساس آخرین گزارش‌ها قدر این دنباله‌دار اکنون به 3/5 و اندازه زاویه ای ظاهری آن به 12 دقیقه قوسی رسیده است.

لاوجوی هفتم و هشتم دی (دوشنبه و سه شنبه) از فاصله‌ی 3/1 درجه‌ای خوشه‌ی کروی 79M در صورت فلکی خرگوش (اَرنب) می‌گذرد و عکاسان اعماق آسمان می‌توانند تصاویر زیبایی از این مقارنه را ثبت کنند.

این پنجمین دنباله­داری است که تری لاوجوی، منجم آماتور استرالیایی کشف کرده است. دنباله‌دار لاوجوی با گذر از صورت های فلکی کشتیدم، کبوتر و خرگوش، از اواسط دی وارد صورت‌های فلکی نهر می‌شود و با گذر از کنار جبار آن مسیر خود را به سمت سرسو ادامه می‌دهد. این نکته مهمی است که موجب می شود دنباله‌دار لاوجوی را یکی از درخشان‌ترین دنباله‌دارهای سال‌های اخیر بدانیم که در محدوده‌ی رصد با چشم غیرمسلح قرار دارد و در ارتفاع بالایی از افق در وسط آسمان دیده می‌شود.

اکنون عقیده عمومی بر این است که اعضای سامانه‌ی خورشیدی از سه نسل هستند. خورشید تنها منظومه‌ی نسل اول است و در حدود پنج میلیارد سال پیش زاده شده است. سیارات، سیارک‌ها و بیشتر اجزای دیگر این منظومه که اندکی دیرتر به وجود آمدند، نسل دوم را تشکیل می‌دهند. قمرها (فرزندان سیارات) نسل سوم و متعلق به زمانی جدیدترند. فرض بر این است که همه‌ی این اجرام از توده‌ی ماده‌ای به وجود آمده‌اند که در آغاز متعلق به خورشید بود.

با فرضیه‌های گوناگون کوشش شده است که به صورت فرضی نحوه‌ی آفرینش سیارات، توضیح داده شود. مهم‌ترین این فرضیه‌ها عبارتند از:

1- فرضیه‌ی نیروی گریز از مرکز

2- فرضیه‌ی کشندی

3- فرضیه‌ی تصادم

4- فرضیه‌ی برخورد ستاره‌ی دوگانه

5- فرضیه‌ی تلاطم

6- فرضیه‌ی پیش سیاره

دوشنبه 20 بهمن 1393 با طلوع ماه از افق شرقی, انرا در کنار ستاره سماک اعزل خواهیم دید.

این دو جرم در نزدیک ترین فاصله ظاهری از هم,در حدود 3/1 درجه ای یکدیگر دیده خواهند شد.

ماهواره ایرانی فجر 13 بهمن راهی فضا شد. این ماهواره توسط ماهواره‌بر «سفیر فجر» به فضا فرستاده شد و پس از ماهواره‌های امید، رصد و نوید، چهارمین ماهواره بومی ایران است که به مدار زمین می‌رود.

روز دوشنبه ۱۴ بهمن ۹۳، ماهواره فجر به فضا فرستاده شد و عنوان چهارمین ماهواره ایرانی فرستاده شده به فضا را به خود اختصاص داد. اولین بار سال ۱۳۸۷ ماهواره مخابراتی و دورسنجی امید توسط موشک سفیر پرتاب شد. تمامی مراحل تولید و ساخت ماهواره امید در داخل ایران انجام شده بود و نزدیک به سه ماه در مدار زمین قرار داشت. پس از آن سال ۱۳۹۰ ماهواره رصد، نخستین ماهواره تصویربرداری ایران به فضا فرستاده شد. سومین ماهواره ایرانی، ماهواره تحقیقاتی و تصویربرداری نوید بود که اواخر سال ۱۳۹۰ به فضا فرستاده شد.

 

ماهواره فجر نیز ماهواره تحقیقاتی و تصویربرداری است. این ماهواره یک شش ضلعی با ابعاد ۴۹ سانتیمتر در ۳۵ سانتیمتر است که ۶۰ کیلوگرم وزن دارد. ماهواره‌بر سفیر فجر در ۸ دقیقه این ماهواره را به مداری در ارتفاع ۴۵۰ کیلومتری زمین برد. مداری که این ماهواره در آن قرار گرفت نیز تقریبا هم‌ارتفاع مدار سه ماهواره قبلی است. در مدارهای ارتفاع پایین، به علت اصطکاک ماهواره با جو بسیار رقیق موجود، کم‌کم سرعت ماهواره کم می‌شود و وارد لایه‌های پایین‌تر جو می‌شود و پس از یکی دو ماه، ماهواره به جو زمین سقوط می‌کند. به همین دلیل ماهواره‌هایی به مدارهای ارتفاع پایین فرستاده می‌شوند که ماموریت‌های تحقیقاتی و کوتاه‌مدت دارند. سه ماهواره قبلی نیز عمری دو تا سه ماهه داشته‌اند. اما ماهواره‌های ارتفاع پایین به سبب نزدیک بودن به زمین می‌توانند تصاویر با جزییات بیشتری را ثبت کنند، که البته نیاز به حس‌گرهای قوی هست که هزینه‌های زیادی دارند.
ماموریت این ماهواره تصویربرداری برای نقشه‌برداری و هواشناسی و انجام ماموریت‌های تحقیقاتی است. از فناوری‌های جدید این ماهواره نسبت به ماهواره‌های قبلی فناوری انتقال مداری به کمک رانشگر گاز سرد است، به کمک این فناوری در صورت نیاز می‌توان مدار این ماهواره را در آینده جابه‌جا یا تصحیح کرد.