بیشترمردم ستاره دنباله دار تکه ای غبارآلود در آسمان تصور میکنند. ابتدا ستاره دنباله دار به صورت جسم تار و مه آلودی درآسمان ظاهر می شود و به آرامی در میان ستارگان حرکت می کند و درخشانتر می گردد ، سپس دوباره کم نور میشود و ناپدید می گردد.
از تکه غبار آلود به تدریج «دنباله»ای خارج می شود که در جهت مخالف راستای خورشید کشیده شده است. همچنان که ستاره دنباله دار درخشانتر می شود دم آن نیز درازتر میگردد به طوری که گاهی تا دوردست های آسمان امتداد می یابد. سپس دنباله کوتاه و ناپدید میشود.
«دنباله» فقط یکی از ویژگی های متعدد ستاره دنباله دار است که مردم هنگام دیدن ستاره به آن توجه میکنند.
مردمان قدیم تصور می کرده اند که ستاره دنباله دار سرزنی است که موهای بلند او به عقب کشیده شده است. و در واقع نام ستاره دنباله دار از واژه ای یونانی به معنای «مو» گرفته شده است.
ستارههای دنباله دار بزرگ
ستاره های دنباله دار نیز مانند شهابوارها از لحاظ اندازه و شکل متفاوتند. برخی از ستارههای دنباله دار کاملا بزرگند. در سال 1811 ستاره دنباله دار عظیمی در آسمان ظاهر شد که سر آنرا ابری از غبار تشکیل میداد که از خورشید بزرگتر بود و طول دنباله آن به میلیونها کیلومتر میرسید. دنباله آن فقط از غبار پراکنده بسیار ناچیزی تشکیل شده بود، ولی باشکوه به نظر میرسید.
ستارههای دنباله دار بزرگ دیگری در سالهای 1861 و 1882 و 1910 ظاهر شدند. ستارههای دنباله داری که در سالهای 1861 و 1910 ظاهر شدند دارای دنبالهای بودند که نیمی از آسمان را فرا گرفته بود. از سال1910 به بعد چند ستاره دنباله دار درخشان دیده شده است، ولی هیچ یک از آنها مانند غولهای قبل از 1910 نبودند. در واقع انسانهایی که اکنون زندگی میکنند به زحمت ستاره دنباله دار حقیقی باشکوهی را دیدهاند .
کلید اصلی جستجوی دنباله داران در این سه نکته است :
- تلسکوپ یا دوربین دو چشمی خود را همواره آماده نگهدارید و اوقات بیشتری را صرف رصد آسمان نمائید. با افزاری که در گوهای افتاده باشد و از آن استفاده نشود هیچ وقت نمیتوان چیزی کشف کرد. ارزش کارهای هر اخترشناسی ذوقی کار بیش از آنکه به افزار مورد استفاده بستگی داشته باشد وابسته به قابلیتهای ذاتی اوست. هر چه مقدار وقتی را که صرف رصد شبانه میکنید بیشتر باشد، بخت و اقبالتان برای کشف دنبالهدارها بیشتر میشود.
- از پیش در ذهن خود تصوری از آنچه دنباله دارها بدان شبیه هستند داشته باشید. در این صورت هرگز اجرام دیگر را با آنها اشتباه نخواهید گرفت و این یعنی ، که هر دنباله دار شناخته شدهای را که ممکن باشد شخصا رصد کنید و بازگشت دورهای آن را نیز زیر نظر بگیرید.
- از پیش بدانید که دنباله دارها به چه چیزی شبیه نیستند. برای این کار در درجه نخست باید تمام اختران فهرست "مسیه" را بشناسید. مثلا بد نیست بدانید که خوشههای گوی سان از درون تلسکوپ ظاهری دانه دانه دارند و حدود اغلب کهکشانها به وضوح مشخص است. در مقایسه ، درخشش دنباله دارها ، محو و کمرنگ است. تلاش کنید تا هر اختری را که در محدوده توان تلسکوپ ماست دست کم یک بار به چشم ببینید. چه بسیار تازه کارانی که سحابی کله قندی و را به خیال دنباله داری ناشناخته "کشف" کردهاند.
جستجوی دنباله دارها در اطراف خورشید
برنامه جستجو در این روش بسیار سر راست است. طوری در سایه یک تیر چراغ برق بنشینید که قرص خورشید دیده نشود. سپس اطراف خورشید را تا فاصله 20 درجه از آن جستجو کنید، به تلسکوپ نیست. به ندرت ، دنباله دارانی به این روش کشف شدهاند، بخصوص دنباله دار درخشان (1910 - آ) که از طرف مخالف زمین به خورشید نزدیک شد. این دنباله دار که به "دنباله دار روز هنگام" معروف است در سال 1289 ه.خ در ایران رؤیت شد. نخستین بار کارگران راه آهن در آفریقای جنوبی این دنباله دار را پس از عبور از حضیض خورشیدی دیده بودند. در سال 1346 کسی گزارش داد که دنباله دار مابهی را یافته است، آنچه او دیده بود احتمالا ابر سیروس درازی بیش نبوده است.
هنگام شفق و فلق
جستجوی دنباله دارهای درخشان پس از غروب و پیش از طلوع آفتاب با دوربین شکاری به زحمت آن میارزد. افق را نیم ساعت پس از غروب خورشید و پیش از طلوع آن به دقت جستجو کنید.
رصد دسته جمعی
این برنامه را بهتر است در یک انجمن نجومی یا دست کم با همراهی چند راصد علاقمند انجام دهید. یک بار در چنین برنامهای ، آسمان به 428 قسمت تقسیم شده بود و افراد وظیفه داشتند در شب صاف ، تعدادی از این بخشها را تا محدوده قدر 6 برای یافتن دنباله دارها ، یا در برخی بخشها برای یافتن نواختران جستجو کنند. البته برای هر فرد بخت کشف دنباله دار ، به این روش بسیار کم است، مگر آْنکه شامل تمام آسمان شود و بخصوص بخشهایی را که منطبق با آسمان شامگاهی در غرب و یا صبحگاهی در شرق است نیز در بر بگیرد .
ستاره شناسان آمریکایی می گویند دستکم 17 میلیارد سیاره به اندازه زمین، در کهکشان راه شیری وجود دارد!!!!!!!!!!!!!!
ایران پرتو اخبار علم و فناوری پژوهشگران داده های جمع آوری شده تلسکوپ فضایی کپلر ناسا را بررسی و اعلام کردند: حدود 17 درصد ستاره ها در کهکشان ما در مدار نزدیک به خود دارای یک سیاره به اندازه زمین هستند. این میزان معادل 17 میلیارد سیاره است چرا که حدود 100 میلیون ستاره در کهکشان راه شیری وجود دارد. فرانکو فرسین از مرکز اخترفیزیک هاروارد اسمیت سونیان دیشب دوشنبه در نشست انجمن اخترفیزیک آمریکا با ارائه نتایج این تحقیقات گفت: این نوع اجرام سنگی در همه جا هستند. تلسکوپ فضایی کپلر که در ششم مارس 2009 به فضا پرتاب شد، به طور همزمان بیش از 156 هزار ستاره را رصد می کند و با جستجوی نقاط تاریک در نور ستاره ها سیاره ها را می جوید. ناسا دیروز اعلام کرد از زمان انتشار آخرین فهرست کپلر در فوریه 2012، تعداد نامزدهای سیاره ای که در داده های کپلر وجود دارد به 20 درصد افزایش یافته است. این تعداد اکنون به دو هزار و 740 سیاره بالقوه رسیده که به دور دو هزار و 36 خورشید می گردند. بر اساس اعلام ناسا از آن زمان تا کنون، بیش از یکصد نامزد به عنوان سیاره تایید شده اند. کشف هرگونه سیاره شبه زمین در هر جای کائنات آغازگر مرحله بعدی تحقیقات برای جستجوی ردی از اکسیژن و بخار آب در اتمسفر آنها خواهد بود .
اخبار از این قراره:
--ایستگاه بین المللی فضایی تا سال ۲۰۲۰ در مدار زمین می ماند.
-ااسپیریت در مریخ زمینگیر شد!
--امید به یافتن موجودات فضایی!!
--زمین در حال نامرئی شدن است!
--حمله شهاب سنگها به مطب دو پزشک!
--تلاش برای تاسیس نیروگاههای فضایی خورشیدی
--جزیره سرخ مریخی
--مریخ تا هزار سال دیگر قابل سکونت است!
--«کپلر» اولین کشف های خود را ارائه کرد
درحدود 15تا20 میلیارد سال پیش ، از درون سیاهترین سیاهی یی که در تصور می گنجد جهان زاده شد.
ما این آغاز را مهبانگ یا انفجار بزرگ می نامیم.با گسترده شدن و وسیعترگردیدن جهان دو نوع اتم هیدروژن و هلیم به وجود آمد که ساده ترین اتم ها هستند. ابرهای عظیمی از این گازها پدید آمد. گازهای مزبور به صورت قطعه های بزرگ و کوچک درآمدند. از درون این قطعه ها کهکشانها و میلیاردها ستاره ای شکل گرفتند که آن کهکشانها را تشکیل می دادند.
تمامی ابرها بلافاصله به ستاره تبدیل نشدند. به واقع بیش از 5میلیارد سال پیش نبود که ابری ویژه از گاز متراکم شد تا خورشید ما از آن زاده شود.
فرزندان سحابی
هر ابر عظیمی از گاز دارای نیروی جاذبه و حرکت چرخشی است. نیروی جاذبه اش باعث می شود که آن ابر متراکم یا جمع گردد، و همچنان که متراکم تر میشود سرعت چرخشش فزونی می یابد و گرمتر می گردد. ابرعظیم سریعتر متراکم میشود تا آنکه به «پیش ستاره» تبدیل می گردد که صورت نخستین یک ستاره است.
همه ابرها آن قدر بزرگ نیستند که بتوانند به خودی خود متراکم شوند.فروریزی برخی لز ابرها ممکن است براثر انفجار ستاره ای نزدیک،که قبلا تشکیل شده است،صورت گیرد.نیروی انفجاری مواد موجود در ابر را بسوی یکدیگر میراند و سپس عمل تراکم به خودی خود ادامه می یابد.
ستاره ای زاده میشود
میلیونها سال طول میکشد تا ابری از گاز متراکم شود. در تمام طول این مدت،ابر غلیظتر،فشرده تر و داغتر می گردد. در مرکز ابر، ماده متراکم تر و داغتر است،به همین دلیل در این بخش اتمها شدیدتر وشدیدتر باهم برخورد میکنند.
سرانجام زمانی که دما به دها میلیون درجه میرسد اتمهای هیدروژن باهم جوش می خورند و اتمهای پیچیده تر هلیوم پدید می آید.این فرایند همجوشی هسته ای نامیده میشود و حرارت بسیار زیادی از آن تولید می شود و مرکز ابر درخششی بسیار سفید پیدا میکند. اکنون دیگر ستاره متولد شده است.
در مورد ستاره ما خورشید مواد رقیق تر بخشهای خارجی آن گرد آمدند و کره های کوچکتری را ساختند که عبارت باشند از سیاره هایی که به دور خورشید می گردند.
غولهای شب
بیشتر ستارگان کوچکتر و سردتر از خورشیدند و با نور قرمز تیره می درخشند. تعدادی ستاره نیز داغتر و بزرگتر و نورانی تر از خورشید هستند. درخشانترین دو ستاره صورت فلکی معروف به صلیب جنوبه هزاران بار پرنورتر از خورشید هستند. ستاره بتای قنطورس بیش از هشت هزار و دویست بار و ستاره رجل الجبار (پای شکارچی) واقع در صورت فلکی جبار بیش از پنجاه و دوهزار بار درخشانتر از خورشید هستند.
ستارگان بسیار عظیم برای آنکه بتوانند چنین درخشان باقی بمانند باید با سرعت بسیار از سوخت هیدروژنی خود استفاده کنند. اگرچه به دلیل اندازه عظیمشان ذخیره هیدروژنی فراوانی دارند، چنین ستارگانی عمری طولانی ندارند. فقط چند میلیون سال می درخشند و سپس تمام ذخیره هیدروژن آنها به پایان می رسد.
رنگ نور یک ستاره بستگی به جرم و سن و دمای آن دارد. ستارگان داغ و جوان و پرجرم که نور سفید مایل به آبی دارند مانند لاندای قیفاووسی و شعرای یمانی ذخیره خود را به سرعت می سوزانند. یک ستاره پرجرم هنگامی که به پایان عمر خود نزدیک میشود، مانند ستاره ابط الجوزا به رنگ قرمز تیره می درخشد،ولی به سبب حجم و سطح زیادش دمای زیادی از خود عبور می دهد.خورشید زرد رنگ ما،که ستاره ای نسبتا کوچک و سرد است، سوختش را با کندی بسیار مصرف می کند.